1872an, Gustaf Erikson jaio zenean, munduko belaontzien flota inoiz baino handiagoa zen, baina 1947an hil zenean, ia erabat desagertu zen. Beraz, gizon honen bizitza paregabean ur sakonetako belaontzi komertzialaren zenita, gainbehera eta desagerpena barne hartu ziren. Modu egokian, Erikson izan zen bere bizitza aktiboa luzatzearen arduradun nagusia; 1920ko eta 1930eko hamarkadetan, iragarpen guztien aurka, munduko azken belaontzien flota eraiki eta arrakastaz jardun zuen.

Aparailu karratuko belaontzi handi asko hondoratu egin ziren Lehen Mundu Gerran, eta ondorengo urteetan, bizirik atera ziren apurrak gupidagabe saldu zituzten belaontzietan etorkizun ekonomikorik ikusten ez zuten konpainiek. Hala ere, joera honen salbuespen handi bat egon zen: Åland uharteetako armadore finlandiarrak, hauetatik garrantzitsuena Gustaf Erikson zelarik. Horrela, banan-banan, Amerikako, Britainia Handiko eta Europako belaontzien floten izen ospetsuak Mariehamn hiri txikian erregistratu ziren, Finlandiako artxipelago urrun honetako hiriburuan.

Hala ere, munduko ibilbide komertzial handietatik urrun dagoen arren, garapen hori ez da dirudien bezain kixoteskoa. Liburu honetan, Ålandeko bertako Georg Kåhrek, Indiako belaontzien ezusteko uda honek sortu zuen testuinguru ekonomiko eta soziala azaltzen du, eta azken belaontzien historia kontatzen du — gerra arteko garaian “Pikorren Lasterketak” ospetsuak barne —. Itsas Museo Nazionaleko zuzendariak argitaratu du, eta itsasontzien eta tripulazioen ezohiko 200 argazki baino gehiago aukeratu ditu. Liburu hau “giza historiako ibilgailurik garrantzitsuenaren” azken garaiko erregistro bakarra da.