“Las lágrimas de Julieta”-k Romeo eta Julietaren bertsio askatzailea proposatzen du, Colonnaren “El Sueño de Polifilo” liburu humanista enblematikoan oinarrituta, G. Duranden eduki antropologiko-imaginarioak inbaditzen dituena, edertasun androginoaren ideala kontuan hartuta. Errikarta Rodriguezek eta Eduardo B. Mateosek diziplinarteko kontakizun alegoriko bat aletzen dute, Futurismoaren eta Kubismoaren berehalakotasunean eta laburtasunean oinarrituta, estetika modernistak eta saiakera tradizionalak markatutako idazki batean zatikatzea eta laburtzea eskatzen duena. Julietaren kontakizuna askatasunaren oda bat da, protagonisten metamorfosi bilakatzearen oda, arima erromantikoetan euskal mitologiak ezarritako aldaketa posibleak. Julieta argia eta ezagutza da, naturarekin ahizpatzen da udaberriko alegoria eternalak gainezka egiten duen paradisu berri bat definitzeko.