“Odisea en un mar onírico” lanak bidaia homeriko mitikoaren feminizazioak eragindako epika bat marrazten/kontatzen du. Bidaia horrek, Euskal Herriko irudizko topografiaren barruan, bidaia erromantiko bat definitzen du, Circe uhartetik abiatzen dena “Lago de los cisnes”-ren erresonantziekin ixteko, Hegaldiaren poetikarekin.
Josu-Ulisesek bere mentoreek, poeta hegodunak eta istorioaren protagonista den Begoñak babestuta ekingo dio bidaiari, eta Bilbon koroatuko dute, Babilonia berrian, Erroma berrituan, Adriano imitatzeko enperadore protagonista janzten duen hirian.
Euskal damek eta itsasoak, irudimenaren antropologian kokaturik, irlen eta, isolaturik, jainkosen (Atenea, Mari, Venus) jakiez elikatzean sendotzen diren pertsonaien eraldaketak zehazten dituzte, Ulises-Josuren ibilbide eraldatzailea elikatzen duten Maitasunaren eta Garaipenaren alegorien irudikapen enblematikoak, Virginia Woolfen loreen edalea, Eros platonikoak sortutako gotorleku-lorategi baten ispilu trukagarria, Ulisesek (Josu) Kermanengatik (Gustavo) eta bere maistra Begoñarengatik sentitzen duen maitasunagatik. Gustavok eta Begoñak, elkarri lotuta, Ulisesen edertasunaren ideala definitzen dute.
Egitura antropologikoen artean, argiaren eta gauekoaren artean, arte kubistaren deribazio-zatiketak “Ut pictura poesis” Horaziako leloarekin uztartzen dituen kontakizun alegoriko baten aurrean gaude; Aby Warburgen metodologiari berriro helduz, liburuan “Odisea” ren ikonografia femeninoa sortzen da, “emakume bidaiariaren arima duen panegirikoa”.